Hoop gloort na jarenlange strijd: Moeder deelt kwetsbaar verhaal over herstel van dochter

Sabine vertelt openhartig over de lijdensweg die zij en haar dochter Zari hebben doorstaan. Vanaf Zari's twaalfde levensjaar, gekenmerkt door een eetstoornis, een conversiestoornis en depressie, volgde een aaneenschakeling van opnames en ontslagen in de psychiatrie. De overgang van kinder- naar volwassenpsychiatrie bleek bijzonder zwaar, waarbij Sabine als ouder zich machteloos en niet betrokken voelde. "Je vecht voor je kind, maar wordt niet gehoord," beschrijft ze de frustratie van die periode. De donkerste periode resulteerde zelfs in een euthanasieaanvraag, een moment waarop Sabine vreesde haar dochter te verliezen. Maar toen trad er een verschuiving op. Zari maakte zelf de klik en uitte de wens om uit de 'veilige deken' van depressie te kruipen. Opvallend was de laatste opname, die anders verliep dan alle voorgaande. Het zorgpersoneel in de volwassenpsychiatrie toonde oprechte betrokkenheid, overlegde met Sabine en de ambulante hulpverlening, en luisterde naar haar als moeder. "Er was oprechte betrokkenheid, interesse, menselijkheid en warmte," aldus Sabine, die benadrukt dat het mogelijk is om menselijke, warme en echt betrokken zorg te bieden. Het herstelproces van Zari is broos, maar er zijn duidelijke lichtpuntjes. Zari kan nu reflecteren op haar situatie en haar worsteling accepteren zonder ontkenning. Haar 21ste verjaardag werd voor het eerst in jaren gevierd met familie, wat een teken is van vooruitgang. Bovendien heeft Zari haar ervaringen vastgelegd in een boek, 'Alsof het niets was', met als doel meer begrip te creëren voor jonge hulpvragers en herkenbaarheid te bieden aan lotgenoten. Sabine blijft voorzichtig, maar de hoop is er – en dat is iets nieuws.