Familie vertelt over grenzen van mantelzorg bij bipolaire aandoening

Een mail aan een Similesvrijwilliger zet vraagtekens bij de vanzelfsprekende verwachting dat families graag en intensief willen helpen in de zorg voor hun naaste. In de mail staat onder meer: "Familie is niet het probleem dat een oplossing nodig heeft." De vrijwilliger ontmoet later Isabelle, die vertelt over de impact van de zware bipolaire aandoening van haar broer op de familie. Isabelle geeft aan dat haar broer meerdere crisissen heeft doorgemaakt en nu voor de vierde keer gedwongen is opgenomen. Ze zegt dat haar broer een zware bipolaire aandoening heeft en dat zijn ex-vrouw, haar 88-jarige moeder en zijzelf in veel crisissen zijn meegesleurd. Haar geloof in herstel is daardoor afgenomen en ze zou graag horen dat zij hem mag loslaten en dat er blijvend voor hem gezorgd wordt. Volgens Isabelle verliep een rondetafelgesprek met de familie niet zoals gehoopt. Ze had lang aangedrongen op zo'n gesprek zodat de jongvolwassen zoon en dochter van haar broer de informatie zouden krijgen waar zij volgens haar recht op hebben. Het gesprek vond plaats op een moment dat haar nichtje niet aanwezig kon zijn. Isabelle heeft de indruk dat niet de vragen van de familie, maar de belangen van het ziekenhuis de agenda bepaalden. Uiteindelijk ging het vooral over de mogelijkheden voor haar broer om naar huis te komen. Ze schetst dat haar broer slechts tijdelijk naar huis kan als zij hem met de auto komt halen, terwijl hij volgens haar niet voor zichzelf kan zorgen en zelfs de deur niet opendoet voor de huishoudhulp. De zorgvraag raakt ook de jongere generatie. Isabelle vertelt dat haar negentienjarige neef haar vroeg of het de bedoeling is dat hij voor zijn vader gaat zorgen. Zij omschrijft dit moment als het breken van haar hart en spreekt van "een vorm van schuldig verzuim" omdat er volgens haar onachtzaam wordt omgegaan met de grenzen van de draagkracht van de familie. Isabelle is vertrouwenspersoon voor haar broer. Wanneer zijn begeleider hem thuis niet kan bereiken, krijgt zij de vraag "om eens te gaan kijken". Zij benadrukt dat dit geen onschuldige vraag is, omdat zij niet weet of ze haar broer levend of dood zal aantreffen. Ze wil zorgen als een goede zus, maar niet in de rol van hulpverlener geduwd worden. Daarnaast maakt ze zich zorgen over de toekomst van haar neef en nicht. Isabelle geeft aan dat zij wil dat haar getalenteerde neef en nicht hun leven kunnen uitbouwen zonder onnodig belast te worden door het tragische lot van hun vader. Dat noemt zij preventie.