Sabine vertelt over de psychische kwetsbaarheid van dochter Zari

Sabine vertelt over de psychische kwetsbaarheid van haar dochter Zari, die van haar twaalfde tot haar 21ste met verschillende vormen van psychiatrische hulpverlening te maken kreeg. Volgens Sabine begon het met een eetstoornis, waarna ook een conversiestoornis en een depressie volgden. Ze beschrijft een lange periode van opnames, ontslag en nieuwe opnames. Vooral de overgang van de kinder- naar de volwassen psychiatrie ervoer ze als zwaar. Als ouder had ze daar volgens eigen zeggen opeens niets meer in te brengen en voelde ze zich niet gehoord of betrokken. In de brontekst zegt Sabine dat er op een eerder moment zelfs een opname eindigde met terugkeer naar huis in volle crisis, zonder duidelijk zicht op opvolging. Tegelijk noemt ze ook steun van enkele vaste figuren, waaronder Zari’s therapeute uit de kinderpsychiatrie, de huisarts en haar eigen voormalige therapeute. De afgelopen jaren lieten diepe sporen na bij Sabine zelf. Ze zegt voortdurend in alarmfase te schieten en steeds te vrezen dat een kleine verandering bij Zari opnieuw op een crisis wijst. In juli leek het einde nabij, toen Zari volgens Sabine aangaf te denken dat ze haar 21ste verjaardag niet meer zou halen. Daarna kwam een euthanasieaanvraag. Volgens Sabine kwam er later toch een kentering. Zari kreeg opnieuw zin om vooruit te kijken en wilde uit wat Sabine een veilige maar beklemmende depressie noemt kruipen. Ook de laatste opname verliep anders dan eerdere periodes: Sabine zegt dat er overleg was met haar en met de ambulante hulpverlening, en dat zij meerdere keren werd gecontacteerd. Sabine noemt die aanpak menselijker, warmer en meer betrokken dan voorheen. Ze spreekt van een voorzichtig keerpunt, al blijft ze benadrukken dat het nog pril en broos is. Op 3 januari vierde Zari haar 21ste verjaardag samen met familie. Volgens Sabine gaf Zari haar ervaringen ook zelf een stem met het boek Alsof het niets was, waarin zij over de periode van haar zestiende tot twintigste schrijft.