Moeder blijft vechten naast haar suïcidale tienerdochter

In het getuigenisverhaal van Els, moeder van de 18-jarige Cato, wordt scherp zichtbaar hoe ingrijpend psychische problemen van een tiener zijn voor het hele gezin. Cato was jarenlang een sociaal en ogenschijnlijk zorgeloos meisje, maar na een moeilijke echtscheiding en spanningen in het co-ouderschap begon ze zich ongelukkig te voelen en schreef haar moeder een brief over haar innerlijke worsteling. De zoektocht naar hulp stokte al snel door lange wachtlijsten bij de kinderpsychiater, terwijl Cato zich steeds meer vastklampte aan haar moeder. Pas wanneer Cato zelf aangeeft opnieuw met de huisarts te willen spreken, komt aan het licht dat ze al langere tijd zwaar aan automutilatie doet. Voor Els is de confrontatie dat zij dit volledig gemist heeft een schokkend keerpunt: het besef dat je als ouder niet alles onder controle kunt hebben, hoe nabij je ook probeert te zijn. Er volgen crisisopnames in een kinderpsychiatrisch centrum, daghospitalisatie en uiteindelijk de diagnose autisme (ASS) met depressieve kenmerken. De combinatie van ernstige psychische pijn, separatieangst en de stempel ‘chronisch suïcidaal’ maakt de situatie extreem belastend. Het verhaal laat zien hoe ouders en broers of zussen constant moeten schakelen tussen zorg, angst en hoop, terwijl ze tegelijk afhankelijk zijn van een gefragmenteerd zorgsysteem met wachtlijsten en wisselende behandelsettings. Els blijft echter vechten: door actief te communiceren met hulpverleners, hen mede verantwoordelijk te maken voor Cato’s veiligheid en aanwezig te blijven in het leven van haar dochter, ook wanneer die aangeeft niet meer te willen leven. Haar ervaring onderstreept hoe cruciaal familiebetrokken zorg, erkenning van naasten en open samenwerking tussen professionals en familie zijn bij langdurige, ernstige psychische problemen.