Ouder getuigt over gebrek aan humane geestelijke gezondheidszorg voor jongvolwassenen

Een moeder, Sabine, vertelt hoe haar zoon en dochter, beiden in de dertig, het sinds het einde van hun middelbare studies moeilijk hebben en meerdere ziekenhuisopnames achter de rug hebben. Die opnames brachten volgens haar weinig soelaas en droegen zelfs bij tot het trauma, zowel voor haar kinderen als voor haarzelf. Sabine beschrijft hoe somber veel ziekenhuizen eruitzien, hoe moeilijk het is om zelfs als vertrouwenspersoon betrokken te worden en hoe weinig perspectief de opnames bieden. Ze uit scherpe kritiek op het huidige medische model rond geestelijke gezondheid, dat volgens haar niet meer van deze tijd is. Tegelijkertijd ervaart ze een gebrek aan alternatieven: Beschut Wonen biedt volgens haar te weinig begeleiding en een PVT sluit niet aan bij de noden van jongvolwassenen. Daardoor wonen haar beide kinderen thuis, wat haar zwaar belast. Sabine geeft aan dat haar huisarts vindt dat zij dringend ontlast moet worden, maar dat er geen respijtzorg bestaat waar haar kinderen tijdelijk terecht kunnen zodat zij kan op adem komen. De beschikbare dagopvang noemt ze inhoudelijk goed, maar te vrijblijvend: als haar zoon geen zin heeft, blijft hij thuis. Bij het mobiel team kan ze naar eigen zeggen niet terecht met haar noden. Uit noodzaak nam Sabine zelf contact op met mantelzorgdiensten van haar gemeente en haar mutualiteit, met jobdiensten en zelfs met een butler service. Uiteindelijk vond ze een opruimcoach die samen met haar en de kinderen zaken in huis zal aanpakken. Hoewel ze daar blij mee is, voelt ze zich verder alleen staan en vermoedt ze dat veel ouders in een gelijkaardige situatie verkeren. Ze wijst erop dat er volgens haar, zeker na corona, veel jongvolwassenen zijn met existentiële problemen die niet gehospitaliseerd of gemedicaliseerd moeten worden, maar voor wie de samenleving nauwelijks voorzieningen heeft. Een van haar kinderen wilde bijvoorbeeld terug gaan studeren. Bij het aanvragen van faciliteiten via een document voor mensen met een functiebeperking stelde Sabine vast dat het volledig is afgestemd op mensen met een fysieke beperking. Sabine zegt dat ouders van meerderjarige kinderen in het hoger onderwijs geen informatie krijgen, net zoals in ziekenhuizen. Volgens haar ontbreekt het overal aan een humane visie op geestelijke gezondheid. Ze benadrukt dat niet de wachtlijsten het grootste probleem zijn, maar de heersende mentaliteit om kwetsbare mensen uit de samenleving te weren. Haar centrale vraag blijft hoe zij ooit aan zelfzorg kan toekomen als initiatieven ontbreken die haar kinderen kansen geven op herstel.