Eline pleit voor meer steun aan naasten in geestelijke gezondheidszorg

Eline (34) groeide op als oudste kind in een gezin waar haar mama een bipolaire stoornis type 1 had, al werd die diagnose lange tijd niet uitgesproken. Als kind voelde ze dat er iets aan de hand was, maar ze werd afgeschermd van de ziekte. Pas toen er een computer in huis kwam en ze de namen van de medicijnen opzocht, ontdekte ze dat haar mama een bipolaire stoornis had. Vanaf dat moment werd Eline steeds meer een steun en toeverlaat voor haar mama. Ze nam vaak een mediatorrol op tussen haar ouders. Een vriendin uit het middelbaar onderwijs deed haar beseffen dat wat zij thuis deed niet vanzelfsprekend was. Volgens Eline gingen de laatste jaren voor haar mama steeds slechter. Haar mama zat in een gemengde fase met een depressieve ondertoon en was, zoals Eline het omschrijft, nog maar een schim van zichzelf. Ook voor haar papa waren de laatste jaren bijzonder zwaar. Twee jaar geleden stapte Eline’s mama uit het leven. Op de avond van haar overlijden hadden Eline en haar mama afgesproken om samen naar de sauna te gaan. Kort voor het geplande bezoek zegde haar mama af. Toen Eline later haar telefoon bekeek, zag ze een gemiste oproep van haar papa. Haar broer belde terug en kreeg te horen dat hun papa hun mama had gevonden. Reanimatiepogingen mochten niet baten. Eline beschrijft hoe ze na het nieuws overspoeld werd door traumatische vragen en schuldgevoelens. Eline geeft aan vooral gefrustreerd te zijn over het gebrek aan ondersteuning voor familieleden. Haar mama verbleef bijna altijd thuis en de psychiater koos voor thuisopname, wat volgens Eline belangrijk was, maar zonder de nodige tools voor het gezin. Ze noemt het schandalig dat er geen ondersteuning werd voorzien. Er was één keer een zorgoverleg waarbij alle zorgverleners en het gezin samen aanwezig waren. Dat moment beschouwt ze als een grote stap vooruit, omdat het gezin zo betrokken werd bij de volgende stappen in de zorg. Toch kwam dit overleg volgens haar veel te laat, enkele maanden voor haar mama uit het leven stapte. Op dit moment werkt Eline aan een boek met als werktitel "En hoe is dat nu met u?". Ze vertelt dat ze die vraag dubbel ervaart: of mensen een Vlaams, sociaal wenselijk antwoord willen, of een eerlijk antwoord. Ze geeft aan dat bijna niemand haar die vraag op een manier stelde die ruimte liet voor een echt antwoord. Met haar boek wil Eline een stem geven aan wat het betekent om naaste te zijn van iemand met een psychische kwetsbaarheid. Haar boodschap aan andere naasten is dat zij het goed doen, ook al voelt dat niet altijd zo: zorgen voor elkaar in goede en slechte dagen is volgens haar fantastisch, maar ze benadrukt dat je jezelf niet mag vergeten en dat praten belangrijk is om uit het isolement te raken. Eline wil zich verder inzetten als ervaringsdeskundige en is beschikbaar voor lezingen en getuigenissen. In de getuigenis wordt ook vermeld dat wie met vragen over zelfdoding zit, terechtkan bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 of via de website zelfmoord1813.be.