Wandelen, aanvaarding en klein geluk in het leven met een psychische aandoening

Tijdens een wandeling ontmoet de auteur Maurice, die zichtbaar geniet van het stappen. Maurice vertelt dat dit niet altijd zo is geweest. Lange tijd ging hij wandelen om te ontsnappen aan de situatie thuis. Al wandelend piekerde hij veel over zijn geestelijk gebroken soulmate en voelde hij zich uitgeput door de grote druk die op zijn schouders rustte. Maurice beschrijft hoe er gaandeweg een keerpunt kwam, opnieuw tijdens het wandelen. Hij merkte dat hij eraan onderdoor ging en besefte dat hij zelf moest ingrijpen. Hij koos er bewust voor om te leren aanvaarden wat er gebeurd is en om daar het beste van te maken. Volgens Maurice zal het nooit een sprookje worden, maar hij voelde bijna letterlijk hoe een deel van de last van zijn schouders viel, enkel door te beslissen anders naar de situatie te kijken. Op de opmerking dat het in de praktijk moeilijk is om plots anders naar problemen te kijken, reageert Maurice dat zijn nieuwe, klare kijk hem geholpen heeft om meer mogelijkheden te zien. Hij leerde beter luisteren naar de angsten van zijn vrouw, waardoor hij beter begrijpt hoe moeilijk haar wereld is. Daardoor kan hij ook beter leven met kleine aanpassingen in het dagelijks leven. Concrete voorbeelden zijn voor Maurice het overal het licht aan laten branden, wat hem nu niet meer stoort, en het inkorten van de haag rond het huis op vraag van zijn vrouw, wat haar meer rust bracht. In wat hij zijn vroegere weerstandfase noemt, zou hij die aanpassingen niet hebben gedaan. Hij vraagt zich nu af wie eigenlijk bepaalt hoe hoog een haag moet zijn. De auteur geeft aan onder de indruk te zijn van deze levensles over oordeelloosheid in een liefdesrelatie. Maurice noemt zijn partner herhaaldelijk zijn soulmate en laat zien dat een psychische aandoening geen onoverbrugbare kloof hoeft te veroorzaken tussen zielsverwanten. Tegelijk erkent hij dat het een voortdurend zoeken blijft. Maurice vertelt dat ze tevreden zijn wanneer ze de medicatie tot een minimum kunnen beperken. Ook de steun van een kleine kring vrienden, familieleden en buren die zonder oordeel reageren, noemt hij van goudwaarde. Dankzij hen voelen hij en zijn partner dat ze er nog bij horen. In hun dagelijks leven proberen ze te genieten van klein geluk, zoals een zonnige dag en een lekkere dame blanche op een terras.