Ervaringsdeskundige Ludo Van Geldorp doorbreekt stigma rond internering

Ludo Van Geldorp werkt als ervaringsdeskundige internering in het psychiatrisch ziekenhuis Bethanië in Zoersel. In een recent interview vertelt hij open over zijn traject van internering, opname, herval en herstel, en hoe hij die ervaring vandaag inzet om anderen te ondersteunen. Van Geldorp is betrokken bij een project rond internering in Bethanië. Hij werkt samen met mensen van het inloophuis HOP, met andere ervaringswerkers en met partners zoals Multiversum. De activiteiten bestaan uit overleg, intervisies, studiedagen en uitwisseling, allemaal gericht op internering en herstel. In een herstelwerkgroep rond internering werkt hij samen met een collega-ervaringsdeskundige. Zijn collega brengt herstelkennis uit de reguliere geestelijke gezondheidszorg in, terwijl Van Geldorp de ervaring van internering meebrengt. Volgens hem vullen beide perspectieven elkaar aan, omdat internering op het kruispunt van zorg en justitie zit. Net daar bestaat het risico dat de mens uit beeld verdwijnt, en hij wil in dat spanningsveld iets betekenen. Dat Van Geldorp vandaag zo open spreekt over internering, noemt hij allerminst vanzelfsprekend. Hij gaf aan dat er veel stigma rust op internering. Mensen denken volgens hem vaak aan gevaar, zware criminaliteit en opgesloten zijn, terwijl de werkelijkheid complexer is. Veel geïnterneerden leven niet voortdurend in een instelling of gevangenis, maar onder voorwaarden en met begeleiding. Toch blijft het etiket van internering en dat weegt, zegt hij. Van Geldorp beschrijft hoe hij dat stigma zelf intens voelde. Lange tijd wisten zijn vrienden niet dat hij geïnterneerd was, en hij schaamde zich daar diep voor. Hij spreekt over een dubbel stigma: enerzijds een psychiatrische kwetsbaarheid, anderzijds het beeld dat iemand in de gevangenis heeft gezeten en geïnterneerd is, waardoor men al snel als gevaarlijk of als ‘grote bandiet’ wordt gezien. Om die reden hield hij zijn verleden verborgen. In het interview gaat hij ook kort in op zijn leven voor de internering. Hij omschrijft zichzelf als iemand die vrij losbandig leefde en zich weinig aantrok van regels. Hij wilde er zijn voor zijn kameraden en beschrijft zichzelf als een soort ‘Robin Hood van de buurt’. Onder dat gedrag zaten volgens hem echter veel pijn en trauma’s, waaronder een huisbrand op jonge leeftijd en misbruik in de familiekring tijdens zijn adolescentie. Thuis was er nauwelijks ruimte om over gevoelens te praten, waardoor hij andere manieren zocht om met emoties om te gaan. Van Geldorp vertelt dat hij begon te gokken en inbraken pleegde om dat gokken te financieren. Achteraf benoemt hij dit als coping- of vluchtgedrag: manieren om niet te voelen wat er vanbinnen gebeurde. Hij beschrijft de binnenkant als gevuld met angst, verdriet en depressie, met klachten zoals hyperventilatie, hartkloppingen en paniek die soms de hele dag aanwezig waren. Gokken was voor hem een vorm van vlucht, die hij vergelijkt met een drug. Hoewel hij wijst op omstandigheden zoals trauma’s, verkeerde vrienden en verkeerde keuzes, schuift Van Geldorp de verantwoordelijkheid voor zijn daden niet af. Hij benadrukt dat hij de feiten heeft gepleegd en daar verantwoordelijkheid voor neemt. Zijn traject binnen justitie en internering begon rond zijn 23ste, eerst met gevangenis, daarna met voorwaarden en opnieuw feiten. In die periode dacht hij dat dit nu eenmaal zijn leven was en dat dit bij hem hoorde. Hij had toen niet door dat onder zijn gedrag iets lag dat behandeling nodig had. Conflicten thuis en blijvend gokken zorgden ervoor dat de situatie vastliep. Via zijn justitieassistent kwam het tot een eerste opname in Bethanië, die hij beschrijft als een kans op een ommekeer. Met zijn huidige werk als ervaringsdeskundige wil Van Geldorp bijdragen aan herstel en aan een menselijker kijk op internering. Door zijn verhaal te delen, probeert hij het beeld van geïnterneerden te nuanceren en het stigma rond internering en psychiatrische kwetsbaarheid te verminderen.