Van KOPP-kind tot lifecoach: hoe Marie-Hélène haar bloemen liet groeien op ‘shit’

Marie-Hélène De Cannière groeide op als KOPP/KOAP-kind, met een vader die een zwaar drankprobleem had. Als kind zag ze een frigo vol bier, whisky en wijn op tafel als normaal. Pas in het middelbaar onderwijs drong het besef door dat haar thuissituatie niet oké was. Haar vader, docent aan de hogeschool en afkomstig uit de Franstalige bourgeoisie, legde de lat hoog: zich gedragen als kinderen van de ‘betere klasse’ was de norm, terwijl alcohol overal aanwezig was. Na de scheiding van haar ouders bleven de weekenden en vakanties bij haar vader erg ambivalent. Enerzijds hoorde daar het verzamelen van lege flessen en het kopen van bier bij, anderzijds de boodschap dat ze haar afkomst nooit mocht vergeten. Toen zij als meest rebelse kind meer begon te morren, ging haar vader haar viseren. Een incident waarbij hij haar isoleerde op haar kamer en haar broers verbood contact met haar te hebben, leidde tot een breuk. Met koorts en in shock vertelde ze haar verhaal bij de jeugdbescherming, waar ze voor het eerst expliciet hoorde dat ze niet meer naar haar vader hoefde. In die periode werd de school haar veilige haven: een plek waar ze haar problemen volledig wegstopte en zich kon focussen op leren. Ze werd eerste van de klas en ontwikkelde een sterke leergierigheid die haar door haar studietraject droeg: vertaler, master aan Vlerick, doctoraat in de economische wetenschappen, later opleidingen in voetreflexologie en lifecoaching. Studeren en zich ontwikkelen werden manieren om grip te krijgen en haar eigen toekomst vorm te geven. In 2012 kwam ze in contact met Similes. Via lotgenotencontact ontdekte ze dat ze jarenlang een oncomfortabele situatie als normaal had beschouwd. Het delen van ervaringen met anderen in een gelijkaardige positie gaf erkenning en een taal voor haar verleden. Vandaag staat ‘contact maken met zichzelf’ centraal: luisteren naar wat zij fijn vindt, grenzen erkennen en zoeken hoe ze haar leven kan invullen op een manier die bij haar past. Haar verhaal toont hoe ervaringsdeskundigheid rond opgroeien in een gezin met verslaving kan uitgroeien tot een krachtige bron voor herstel, zelfzorg en steun aan anderen.