Mantelzorgers van mensen met psychische kwetsbaarheid voelen zich onzichtbaar en onbegrepen: "Mensen denken soms dat ik…

Vandaag, op de dag van de mantelzorger, vestigt Similes de aandacht op de vaak onzichtbare strijd van mantelzorgers van mensen met een psychische kwetsbaarheid. De organisatie onderstreept dat de zorglast voor deze groep ongewoon groot is en dat hun inzet en noden onderbelicht blijven. De getuigenis van Sara, die zorgt voor haar partner met Borderline, maakt de realiteit achter de statistieken pijnlijk duidelijk. Ondanks haar dagelijkse inzet voelt Sara zich onzichtbaar en stuit ze vaak op onbegrip, vooral omdat de psychische problemen van haar partner voor de buitenwereld minder evident zijn. Ze ervaart dat wanneer ze aangeeft overbelast te zijn, er weinig tot geen erkenning is. "Er zijn er die de situatie niet goed snappen. Een aantal doen alsof ze het snappen, maar achteraf krijg ik soms te horen dat ze denken dat ik zaken verzin. Wat ik meemaak, kan je met de beste wil van de wereld niet verzinnen," aldus Sara. Dit voortdurende moeten verdedigen en uitleggen van haar situatie maakt de zorglast nog zwaarder. De gevoelens van eenzaamheid, onzichtbaarheid en onbegrip die Sara beschrijft, zijn geen uitzondering. Verschillende studies bevestigen de zware emotionele tol die deze mantelzorgers ervaren. Zo voelen zij zich significant eenzamer dan mensen zonder mantelzorgtaken. Een EUFAMI-studie toont aan dat de gemiddelde eenzaamheidsscore bij mantelzorgers in de geestelijke gezondheidszorg veel hoger ligt dan bij de algemene Europese bevolking. Bovendien versterkt samenwonen met de zorgontvanger, met name bij een persoonlijkheidsstoornis, de ervaring van eenzaamheid en zet het de levenskwaliteit van de mantelzorger extra onder druk. Naast de mentale en emotionele impact kampen veel mantelzorgers ook met een tekort aan formele ondersteuning en het in kaart brengen van hun zorgbehoeften. Het artikel benadrukt het belang van lotgenotencontact als een cruciale bron van erkenning en steun. Voor Sara bleek het vinden van een lotgenotengroep bij Similes een belangrijk keerpunt, waar ze eindelijk de steun kreeg die in haar dagelijkse omgeving vaak ontbrak.