Moeder deelt ervaringen met verslaving van haar kinderen en zoektocht naar passende steun

Bachira is moeder van een dochter van 30 en een zoon van 17 jaar, die beiden worstelen met een verslaving en zich nu in herstel bevinden. In haar getuigenis beschrijft ze een lange periode van wanhoop en onbegrip, waarin ze op zoek ging naar erkenning en een aanpak die past bij haar situatie, met luisteren, aandacht en duidelijke grenzen. Bachira komt uit een Marokkaanse gemeenschap waar psychische kwetsbaarheid en verslaving een groot taboe zijn. Volgens haar worden problemen vaak toegeschreven aan "de duivel" of slechte vrienden, een visie die zij niet deelt en die tot onbegrip in haar omgeving leidde. Ongeveer twaalf jaar geleden gingen Bachira en de vader van haar kinderen uit elkaar. In die periode merkte ze dat haar dochter Hafsa experimenteerde met joints. Aanvankelijk dacht ze dat het om een tijdelijke fase ging. Het roken nam af, maar in 2021 kreeg Bachira signalen dat het niet goed ging met haar dochter. Na veel ruzie in de familie vertelde Hafsa dat ze verslaafd was aan gokken. Toen Bachira de rekeninguittreksels van haar dochter bekeek, bleek dat de problemen aanhielden. Na een zoektocht vond Bachira een kliniek in Brasschaat, waar een opname volgens haar noodzakelijk was. Hafsa vroeg na één nacht om haar weer op te halen, maar Bachira weigerde en begon duidelijke grenzen te stellen. Ze ervoer daarbij dat de hulpverlening haar dochter hielp, maar dat zij als moeder zich in de kou gelaten voelde: er werd over haar gesproken, maar niet met haar. Op zoek naar lotgenoten kwam Bachira in contact met de groep "Moedige Moeders" in Nederland, waar ze Anja leerde kennen. Het contact gaf haar erkenning in haar rol als moeder. Bachira volgde opleidingen en geeft aan dat ze nu verslaving ziet als een psychische kwetsbaarheid, waarbij niemand ervoor kiest om vast te lopen. Haar dochter is momenteel clean, maar volgens Bachira blijft het risico op herval bestaan. Bij haar zoon heeft ze de eerste signalen van problemen opgemerkt, en zij werken samen om een uitweg te vinden. Bachira benoemt meerdere dingen die haar helpen: erover praten, mildheid en grenzen stellen. Ze droomt van een plek waar ouders in gelijkaardige situaties tot rust kunnen komen en waar niemand verwijten maakt, zodat ervaringen gedeeld kunnen worden en mensen zich minder alleen voelen. Iedereen die over verslaving wil praten, kan volgens de getuigenis via Similes met haar in contact komen. In de getuigenis wordt vermeld dat alle namen fictief zijn op vraag van de betrokkenen. Alle namen in het artikel zijn fictief.