Natalia Claus – Ervaringsdeskundige en Jongerencoach

Vanaf mijn vroege jeugd heb ik te maken gehad met pestgedrag en een (t)huis waar ik geen vertrouwen had om hierover te praten. Ik begon dissociatie in te zetten om rust te krijgen in mijn hoofd. In mijn tienertijd begonnen de eerste tekenen van suïcidaal gedrag zich te vertonen en zijn in mijn leven als golven blijven komen. Problematiek bleef en vervolgens werd ik gedwongen door mijn ouders om hulpverleners te bezoeken. Dit werkte averechts en ik begon me te verzetten tegen alles wat ze zeiden en deden. Iedere dag was er ruzie in huis en iedere week kreeg ik te horen dat het mijn fout was en dat ik moest veranderen. De dissociatie bleef, ik ontwikkelde agorafobie en xenofobie en in de tumult en angst verloor ik mijzelf al voordat ik wist wie ik was. Eenmaal op mijzelf wonende kwam ik in een rustiger vaarwater: nog niet stabiel, maar de scherpste randen leken wat te verdwijnen. De angst en paniekaanvallen bleven, maar in huis kon ik mijzelf zijn. Dit gaf wat meer rust. De andere kant van de medaille was, dat ik mijzelf steeds meer afsloot van de buitenwereld. Ik kreeg een relatie, kreeg wat hoop, ging trouwen. De relatie zorgde ervoor dat ik mijn familie en vrienden niet meer sprak, ik werd continue gecontroleerd en had geen vrijheid meer. Deze relatie eindigde in vluchten voor mijn leven en maandenlang onderduiken. Hallo oude problematiek! Langzaam bouwde ik mijn leven weer op, voor de buitenwereld bijna perfect. Een eigen flatje, werk dat ik leuk vond, vriendschappen en familie waarmee ik weer voorzichtig contact kreeg. En toen kwam het ongeluk: huisarts die faalde, pas na 8 maanden doorverwezen naar het ziekenhuis waar ze niets meer voor me konden doen. Ik moest leren leven met NAH en een lichaam dat mij in de steek zou laten. Het was een medisch wonder dat ik überhaupt nog kon lopen (Spoiler Alert: Ik loop nog steeds, alleen steeds vaker met een rollator). Ik kwam thuis te zitten, kon mijn werk niet meer uitvoeren en begon te studeren. Op mijn eigen tempo, een studie Journalistiek wat ik altijd al wilde doen. Niet om bij het journaal te komen of voor een krant te schrijven, maar gewoon omdat ik het leuk vond. Na samen met anderen in een team van een locale nieuwssite te hebben gewerkt, startte ik mijn eigen website. En toen werd ik tijdens een opdracht getriggerd. Na jarenlang prima door het leven te hebben gehobbeld, sloeg binnen 1 seconde de paniek toe. Ik drukte het weg, begroef me in het werk voor de website en nam een vrijwilligersbaantje. Maar de problemen werden weer ouderwets erg. Paniek, suïcidale gedachten en niet meer de deur uit durven. Boodschappen deed ik 1x in de 5 weken en als ik het uit kon stellen, deed ik dat. Ik besloot dat ik niet op deze manier verder wou en maakte een afspraak bij de huisarts, werd doorverwezen naar maatschappelijk werk en uiteindelijk kreeg ik hulp vanuit een psycholoog. Na jarenlange verwerking van AL mijn problemen - want ik wou nu wel gewoon eens klaar zijn met die golvende zee - ben ik in mijn laa…