Jap van Nuijs – Ervaringsprofessional, Specialistisch ambulant begeleider, Coach
Mijn leven is niet begonnen vanuit veiligheid of stabiliteit, maar vanuit overleven. Mijn jeugd stond in het teken van geweld, misbruik, verwaarlozing en pesten. Er was weinig houvast en veel onmacht. Op jonge leeftijd kreeg ik te maken met situaties waar een kind eigenlijk niet doorheen zou moeten…
Mijn leven is niet begonnen vanuit veiligheid of stabiliteit, maar vanuit overleven. Mijn jeugd stond in het teken van geweld, misbruik, verwaarlozing en pesten. Er was weinig houvast en veel onmacht. Op jonge leeftijd kreeg ik te maken met situaties waar een kind eigenlijk niet doorheen zou moeten gaan, waaronder dakloosheid en het gevoel nergens echt thuis te horen. School was geen plek waar ik tot ontwikkeling kwam, maar een plek waar ik probeerde het vol te houden. De eerste 20 jaar van mijn leven draaiden vooral om ervaren en doorstaan. Rond mijn twintigste leerde ik mijn partner kennen. Dat was geen oplossing, maar wel een keerpunt. Voor het eerst ontstond er ruimte om te gaan zoeken naar iets anders. De tweede 20 jaar van mijn leven stonden in het teken van die zoektocht. Ik heb hulp gezocht binnen de GGZ en daarbuiten, maar vond daar niet wat ik nodig had. Sterker nog, er werd mij verteld dat ik waarschijnlijk nooit meer echt zou kunnen meedraaien in de maatschappij. Dat dit het was. Dat heb ik niet geaccepteerd. In die jaren heb ik niet alleen gezocht naar hulp, maar ook mijn eigen weg moeten vinden. Ik heb rechtszaken gevoerd om daders aan te pakken. Ik heb moeten leren omgaan met CPTSS, met persoonsvervorming en met alles wat daaruit voortkomt. Niet vanuit theorie, maar vanuit het dagelijks leven. Vanuit vallen, opstaan en opnieuw proberen. Langzaam begon ik te begrijpen wat er wél nodig is. Niet iets dat van buitenaf wordt opgelegd, maar iets wat van binnenuit klopt. Inmiddels zit ik in de derde 20 jaar van mijn leven. Vanuit alles wat ik heb meegemaakt heb ik Ego Centralis opgezet. Niet omdat ik ondernemer wilde worden, maar omdat ik weet hoe het voelt als die plek er niet is. Vandaag werk ik met mensen die vastlopen, ieder op hun eigen manier. Niet boven iemand, maar ernaast. Niet vanuit oordeel, maar vanuit herkenning. Niet om het over te nemen, maar om samen te zoeken. Ik weet hoe het is om je alleen te voelen, om geen uitweg te zien en om niet begrepen te worden. Juist daarom werk ik zoals ik werk. Binnen Ego Centralis creëren we een plek waar je niet wordt teruggebracht tot een diagnose of label, maar waar ruimte is voor jouw verhaal. Waar we kijken naar wat er speelt, maar vooral naar wat er mogelijk is. Waar we naast je staan, ook als het moeilijk wordt. Wat ik doe, komt niet alleen uit kennis, maar uit geleefde ervaring. En dat maakt dat ik niet tegenover mensen sta, maar echt naast hen.